پاسخ به سوالات رایج
مورمور یک برنامه پیامرسانی شبکهای با تحمل تأخیر است. به افراد امکان میدهد پیامهای کوتاه را بدون اینترنت به اشتراک بگذارند.
پیامها از طریق بلوتوث و وایفای وقتی دستگاهها به هم نزدیک میشوند پخش میشوند.
بله
میتوانید از هر نامی (نام مستعار) استفاده کنید یا اصلاً نامی نگذارید. برنامه پیامها را به شماره تلفن، ایمیل یا شناسه سختافزاری شما مرتبط نمیکند.
«هویت» شما یک کلید رمزنگاری است که روی گوشی شما تولید میشود.
خیر پیامرسانی کاملاً آفلاین کار میکند.
توجه: اگر «حالت QA» (برای توسعهدهندگان) را فعال کنید، از اینترنت برای تلهمتری استفاده میکند. در محیطهای محدود فعال نکنید.
وقتی دو کاربر مورمور به هم نزدیک میشوند، گوشیهایشان بهطور خودکار پیامها را با استفاده از روشهای زیر مبادله میکنند:
نیازی به اینترنت نیست. پیامها از گوشی به گوشی میپرند.
اندروید برای اسکن دستگاههای بلوتوث و وایفای به مجوز موقعیت مکانی نیاز دارد. این قانون اندروید است، نه ما.
مورمور موقعیت GPS شما را ردیابی نمیکند و هیچجا ذخیره نمیکند. فقط برای یافتن همتایان نزدیک استفاده میشود.
مورمور از چند فناوری بیسیم برای حداکثر تحویل پیام استفاده میکند:
برنامه بهطور خودکار از هر روشی که روی دستگاه شما موجود است استفاده میکند. نیازی به تنظیم ندارید.
از راه دور خیر
هیچ سرور مرکزی برای هک یا احضار وجود ندارد. پیامها مستقیماً از گوشی به گوشی منتقل میشوند — هیچ شرکتی در میان نیست.
اما: اگر کسی (از جمله مأمور دولت) مورمور را نصب کند و از نظر فیزیکی به کاربران دیگر نزدیک شود، گوشیاش مثل هر همتای دیگری پیام دریافت میکند. این در هر شبکه مش باز اجتنابناپذیر است.
هشدار: اگر کسی گوشی باز شما را بگیرد، میتواند پیامهایتان را بخواند. از قفل صفحه قوی استفاده کنید.
خیر نمیتوانید پیامها را از شبکه پس بگیرید.
میتوانید پیامها را با کشیدن به کنار پنهان کنید. این فید شما را خلوت میکند اما چیزی پاک نمیشود. از «بازگرداندن پنهانشدهها» برای برگرداندنشان استفاده کنید.
برخی پیامها ممکن است بهصورت خودکار منقضی شوند. وقتی پیامی به دیگران برسد، از کنترل شما خارج است. این مانع سانسور میشود.
پیامها رمزنگاری نشدهاند و امضا نشدهاند — هرکسی در شبکه میتواند آنها را بخواند و راهی برای دانستن نویسنده وجود ندارد.
این عمدی است: ناشناسبودن کامل یعنی پیامها به نویسندهشان قابل ردیابی نیستند. مثل یک تابلوی اعلانات عمومی ناشناس فکر کنید. اسرار را به اشتراک نگذارید.
از جفتسازی بلوتوث (BLE) استفاده کنید — هر دو نفر باید از نظر فیزیکی نزدیک هم باشند (در برد بلوتوث، حدود ۱۰ متر).
به تب دوستان بروید، «افزودن دوست نزدیک» را بزنید. هر دو نفر یک کد ۶ رقمی روی صفحهشان میبینند. کدهای یکدیگر را وارد کنید و بصری تأیید کنید که درست هستند. این یک پیوند اعتماد مستقیم ایجاد میکند.
چرا این امن است: یک مهاجم نمیتواند شما را از راه دور اضافه کند. باید از نظر فیزیکی حاضر باشد و تأیید بصری کد را بگذراند. این ترکیب محلی بودن بلوتوث (اثبات نزدیکی) و ورود با کیبورد (اثبات دخالت انسان) برای برقراری اعتماد واقعی فرد-به-فرد است.
پس از اتصال، پیامهای آن شخص — و افرادی که به آنها اعتماد دارند — در فید شما اولویت پیدا میکنند.
وقتی دو گوشی به هم میرسند، فقط پنجره کوتاهی برای تبادل پیام دارند — شاید چند ثانیه یا دقیقه. همه چیز نمیتواند به موقع رد و بدل شود.
مورمور باید تصمیم بگیرد چه چیزی اول فرستاده شود. پیامهای افراد در شبکه اعتماد شما اولویت دارند، تا محتوای مهم سریعتر به شما برسد.
این یعنی فید شما بهطور طبیعی جامعه شما را منعکس میکند. کارمند دولتی که مخاطبینش بیشتر مسئولین دیگر هستند، پیامهای رسمی بیشتری میبیند. معترضی که حلقه اعتمادش شامل فعالان است، پیامهای آن جامعه را بیشتر میبیند — و کمتر از بیرون آن.
اعتماد شکل میدهد چه چیزی پخش شود. شبکهتان را آگاهانه بسازید.
قلبها یک «پسندیدن» ساده و ناشناس هستند. زدن قلب آن را روشن/خاموش میکند و شمارنده روی گوشی شما یک واحد بالا/پایین میرود.
نوار رنگی سمت چپ هر پیام نشان میدهد نویسنده چقدر به حلقه اجتماعی شما نزدیک است:
اشتراک مورمور را از تنظیمات باز کنید. دو گزینه دارید:
گیرنده نیازی به نصب مورمور ندارد — فایل را قبول میکند و نصب میکند.